این چند روز اخبار سقوط هواپیما رو دنبال میکردم چقدر تو زندگیشون موفق بودن

داشتم فکر میکردم من اگر تو اون هواپیما بودم الان چه خوبی و موفقیتی داشتم که ازم یاد کنند ؟

یه پشت کنکوری که خسته شده بود روزای آخر درسم نمیخوند یا پشت کنکوری که با تراز 6000 توقع پزشکی تهران داشت

اصلا وقتی میمردم کی از نبودنم ناراحت میشد یا بود نبودم برای کی مهم بود

 اونا سقوط کردن یا من دارم سقوط میکنم ؟

خدایا چرا باید این آدمای خوب مفید ببری اونوقت منی که تا الان برای هم فقط درد سر و زحمت داشتم بمونم

اره خب منی که همه زندگیم خلاصه شده از فاصله اتاقم تا آشپز خونه و دستشویی بایدم هیچ بلایی سرم نیاد

واقعا دوس دارم موفق باشم

اما الان فقط دارم تو یه باتلاق دست و پا میزنم و هر چی سعی میکنم بیرون بیام بدتر فرو میرم

روزایی که درس نمیخونم حالم از خودم بهم میخوره

میدونی چی درد داره اینکه تو ذهنم این میگذره خب اگه نشد سال دیگه میمونم قبول میشم

درصورتی که از همین روزایی که مونده که کمم نیس درست استفاده نمیکنم

شاید فقط یه پشت کنکوری بتونه حالمدرک کنه واقعا روزای خیلی سختی هست همش به خودم میگم مقاومت کن فقط انقد روز مونده

بعد میگم وای خدای من بعدش چی میشه اگه اون چیزی که میخوای نشد چی بازم تکرار میشن این روزا

خیلی تردید دارم و این واقعا بده نمیدونم چی کار کنم سعی میکنم ذهنم آروم کنم وقتایی که میخونم خوبه ولی یه روزایی مثه امروز نابودم

نمیدونم احساس میکنم وقتی که مینویسم راحت ترم احتمالا بیشتر میام میخوام شب پست خواب و روز بیداری بذارم که خودم مجبور کنم زود بخوابم و بیدار شم چون اگه زود بیدار شم امکان نداره زیر 10 بخونم

پ.ن: خدا میدونه چقدر برای همشون ناراحتم

اسمی که این روزا بیشتر از بقیه میشنویم علیرضا جمه ای هس

کسی که سعی میکرد این روزا کمک حال افردا کنکوری مثه من باشه که شاید یکم حال دلشون بهتر باشه

خدا به خانواده و شاگرداش صبر بده خیلی سخته

شاید این روزا درس عبرتی که برای حداقل من یکی داشته این بوده تو هر شغلی که در آینده هستم یکم با مسولیت تر باشم و با زندگی آدما بازی نکنم

روحشون شاد